هیچوقت اهل سیاست بازی نبوده ام،  سرزمینم را دوست دارم  جایی که مرا دوست ندارد  دوست دارم، جایی که تا چشم باز کردم می خواسته مثل ننگ و رسوایی قایمم کند، جایی که همیشه گوشزد می کند  جنس ضعیف دومم، اه، یکی به من بگوید روسری و اینهمه پارچه از ابتدای خلقت با من بوده؟ خدای من، موهای من گناهکار طبیعی اند؟ 

اینجا دنیا اومدم و بزرگ شدم ولی تا حالا اینموقع سال بارون ندیده بودم خیلی عجیبه بارون تو شهر من اواخر اردیبهشت.

بزن بارون بوی آشناتو رو لباسای خسته ی من .

بذار بوی تو یادم بیاورد صدای خیسی زمزمه می کند: «قرار ما هرجا که بارون شدیدتره»... بزن، بزن بیشتر، شدیدتر، بیشتر،که قرار است توی اشک تو کسی از راه برسد فقط برای بوسیدن لب خیس وسوسه انگیزم و بعد خداحافظی کند برگردد شهرش. و  یادم بیاید عادت نکنم به هیچ  قشنگ یا زشتی. بزن بارون، قرار است کسی در بزند، در تو برقصم، روسری ام باد  ببرد، سیل بچرخد، باد کِل بزند و یادم بیاید که چقدر دلم گرفته است. بزن که آمدنِ تو هیچوقت نابهنگام نیست حتی اردیبهشت، حتی انتظار بیهوده ام برای زنگ در.

 توی این قبرستان ساکتِ  سیاه که هوا توی گورهایش یخ زده، مرده ای مدام بازدم گرمی روی پره ی بینی اش حس می کند و به زحمت نیم خیز می شود.... خدای من، کسی به خودش زحمت نمی دهد زور بزند هوا توی ششش کند. همه ی زندگی نداشته اش توی شهرک روبه رو، اتاقی لبریز تکرار است که تویش خاطره می نویسد، دلش می گیرد، یکی را دوست دارد، یکی را دوست ندارد، همه را دوست دارد، هیچ کس را دوست ندارد، سیب لمس می کند سرخی اش لای انگشتش می ماند...و نمی داند فلسفه تفش کرده لای دفترش و گورستان یا قسمت و تقدیر؟ دست به لبش می کشد ولی آه، بوسه ی مرده ها نمی تواند لبش را به سرخی سیب کند. کی مرده است کی زنده؟ اعصاب لامسه ی بینی ام حقیقت است یا رخوتِ دلِ تنگم؟ بوسه ای به سرخی سیب وادارم کرده نیم خیز شوم برگردم به دفتر و اتاق پرتکرارم و بگویم نه،... هم خون نامهربانم نه، نه... من نیم خیز شده ام برای بوسه ای به سرخی سیب.

کسی می گوید «آری»

به تولد من

به زنده گیم

به بودنم

ضعفم

ناتوانیم

مرگم

کسی می گوید «آری»

به من

به تو،

و از انتظارِ طولانیِ شنیدنِ پاسخِ من

شنیدنِ پاسخِ تو

خسته نمی شود.

«مارگوت بیکل»