خیلی خاطره ندارم،

از خیلی وقت که تنهاترم.

من از همیشه تنهایم

شنبه ام،

حادثه ام،

می شوی؟

تنهایم

تنهای

تنهاتر.

عرضه که ندارم

گیس این زردانبوی بی ریخت را

از سقف آسمان

به سینهْ سیاهِ خاک بکشم

تلفن بردارم،

زشت ترین حرفم را نثار مهربانیِ هر که می شناسم کنم

مرا،

که از روال خارجم،    

بشور،

چرخ

رقص

مرا باد

داد

پاره

تکّه

مرا،

که زیر خروار خاک هم

دست به یقه ی این قلب بی همه چیزم

نمی شود، زنده، امشب قبر کرد.

بعد از مدتها اولین شعر سپیدی است که نوشتم به نظر تو میشه بهش گفت: شعر؟