می کُشَدَم آخر تیغ نور

کمی بخوابم

همه چیز حلّ است

و تو فکر کن

نه شوری دریا به دلم

نه هوس چیدن هیچ خارَک نارسی

از هیچ نخلِ

هیچ جایِ دیگر

فقط تاریک کن پرده را

و تو فکر کن

آب از آب

تکان

نخورده

چیز دیگری باشد....

دست مرا به جاده بسپار....

همه ی فرصتای من اینجا به بادِ، با کی حرف می زنم نمی دونم، چرا اینجام نمی دونم، کجا باید باشم نمی دونم، خستگی من بن بسته، روز من وحشتناک، شبم ترسناکه، من حسرت یه جاده دارم، چرا نمی تونم هر کاری می کنم نمی تونم،  یه جاده آرزو زیادیه؟

با من کاری نداری؟.....

یا شاید فکر می کنی ملاحظه کاری مثه من عرضه ی خودکشی نداره.